ललितपुर । समाजमा निस्वार्थ काम गर्ने मानिसको खडेरी छ । एकाध मानिसमात्रै सामाजिक काममा निस्वार्थ भावनाले खटिएका हुन्छन् । उनीहरु अरुको भलो चाहन्छन् । अरुबाट कुनै स्वार्थ बोकेका हुँदैनन् । यस्तै प्रवृतिका व्यक्ति हुन् गोदावरी नगरपालिका –३ मा वडाध्यक्षका उम्मेदवार बनेका राज घिमिरे । उनी स्थानीयको सेवा र सामाजिक कार्यमा दौडन लागेको एक दशक भयो । त्यसबापत् के पाउनुभयो ? जवाफमा उनी भन्छन्, ‘मलाई खुशी मिल्यो, म कसैको सहारा बन्नु मेरो लागि अवसरको कुरा हो ।’ उनले आफूले वडामा गरेको सामाजिक काम र नेकपा माओवादी केन्द्रमा गरेको योगदानका आधारमा यसपटक वडाको टिकट पाएको बताए । तर उनले वडामा राजनीति नभएर समाजसेवा गर्ने बताए । ‘जनप्रतिनिधिले राजनीति गर्ने होइन, सेवा गर्ने हो, म पनि सेवक भएर काम गरेको छु र गर्नेछु,’ उनले भने, ‘यसपटक वडाको नेतृत्व लिन पाएमा यहाँका स्थानीयको सेवामा थप समर्पित हुनेछु ।’
आफूले सामाजिक क्षेत्रमा गरेका काम देखेरै पार्टीले आफूलाई अघि सारेको उनको भनाई छ । ‘मैले गोदावरी क्षेत्रमा लामो समय काम गरे, समाजसेवीको रुपमा लामो समय खटिएकोले पनि पार्टीले मुल्यांकन गरेको छ,’ उनले सुनाए, ‘आफूले जहाँ सेवा गरिन्छ र दुःख भोगिन्छ त्यो ठाउँमा नेतृत्व गर्र्ने इन्छा हुने रहेछ ।’
उनले आफूले चुनाव जिते वडामा सबै विषय र क्षेत्रमा योजनावद्ध रुपमा काम गर्ने बताएका छन् । आफ्नो वडा निर्माण गर्ने योजनालार्ई पुरा गर्नको लागि उनले स्थानीयबाट भोटको अपेक्षा गरेका छन् ।
यस्तो छ उनको विगत
उनी कुनै बेला गाउँभरिका केटाकेटी जम्मा गर्थे । ट्युसन पठाउथे । त्यसवापत मात्रै खाजाको आशा राख्थे । अन्य कुनै शुल्क लिँदैनथे । स्कूले जीवन पढ्दा अभिनेता राज घिमिरेको दैनिकी यस्तै थियो । दिनभरी मजदुरी र ज्यामी काम गर्थे उनी । पढ्दापढ्दै उनी परिश्रमी बनेका थिए । कसैले केही पैसा दिन्छ भने अरुको मजदुरी गर्न काम गरिदिन्थे । विहान बेलुकी काम गरेर पढाई खर्च जुटाउँथे । ‘म त्यसै हिरो भएको होइन, यति दुःख भोगेँ रत समाज र कलाकारितालाई राम्ररी चिन्न सक्छु,’ उनी भन्छन्, ‘पछिल्लो एक दशकदेखि म समाज सेवातर्फ लागेको छु ।’
उनी अहिले गोदावरी नगरपालिका–का वडाध्यक्ष उम्मेदवार हुन् । उनी नेकपा माओवादी केन्द्रबाट उम्मेदवार बनेका हुन् ।
‘लुट र चपली हाइट’ फिल्मबाट उनी चर्चामा आएका थिए । त्यसपछि उनी कलाकारितालाई साइटमा राखेर समाजसेवालाई मुलधारमा राखे । करिब १२ वर्ष भयो उनी कलाकारितामा लागेको ।
२०५५ सालमा डालोमा दालमोट वदान बेच्न हिड्थे । सित्तैमा ट्युसन पढाउथे, खेताला जानेलगायत अनेकन दुःख भोगेका छन् उनी।
उनले किट्नी कलेजमा प्सल टु गरेका थिए । त्यतिबेला पढाई शुल्क बुझाउने रकम नभएर आमाको तिलरी र खड्खुलो बेचेका थिए । ‘१८ सयमा तिलरी र खड्खुलो बेचेर पढेको हुँ,’ उनले सुनाए, ‘त्यति गरेर पनि पढाइमा ‘टप’ भएको थिएँ ।’ घरको आर्थिक अवस्था निकै नाजुक भएकाले पनि उनी प्लस टु भन्दा माथिको शिक्षा हासिल गर्न पाएनन् । पढाइ छाडेपछी उनी फिल्मी क्षेत्र र पाटन क्षेत्रमा ट्युसन पढाउने काम गर्थे । त्यहीँ शिलशीलामा फिल्मी क्षेत्रमा काम गर्न अवसर पाएपछि उनले बाटो मोडेका थिए ।
